Babypraat Persoonlijk

Oh jee, daar is de verlatingsangst!

14 januari 2016

De laatste paar weken merkte ik al af en toe dat als ik uit het zicht verdween (letterlijk) dat ons zoontje dan begon te huilen. Niet heel hysterisch, gewoon even laten blijken dat hij het er niet mee eens was dat ik soms ook wel eens naar de WC moet of eten moet maken in de keuken en hij dus niet mee kan. Niets aan de hand verder. Maar onlangs is dit omgeslagen in verlatingsangst.

IMG_8413

Slapen

Ons zoontje is zoals ik al eerder schreef onlangs 1 jaar geworden. En nu wil hij dus niet meer slapen, zonder dat ik erbij ben. Normaal gesproken legde ik hem ’s avonds op bed, werd hij heel boos op me (hij vindt naar bed gaan blijkbaar een enorm onrecht, dus we krijgen altijd eerst gesputter) en dan ging hij slapen. Als hij dan wakker werd, brabbelde hij soms wat, en viel hij weer in slaap. Maar nu als ik nog beneden ben, en ik zie op de babyfoon dat hij wakker is geworden, weet ik al dat het bal wordt. En ja hoor, helemaal hysterisch wordt ‘ie. Hij moet me echt zien, of liever nog vasthouden, anders is het hek van de dam. Dus nu valt hij soms in slaap met mijn hand op hem (heerlijk hoor, zo over een ledikant hangen) terwijl hij mijn vinger helemaal vast klemt. Arm manneke. Gelukkig slaapt Spencer al sinds hij 3 maanden oud was door, maar meestal wordt hij wel rond een uur of 4 heel eventjes wakker. Dan kijkt hij wat op zich heen, ziet blijkbaar dat iedereen nog slaapt, en draait zich nog een keer om, en slaapt lekker verder tot een uur of 8. Nou, dat eventjes wakker worden doet hij nog steeds, maar het verschil is dat hij helemaal over de rooie raakt als hij mij zo snel niet ziet. Ik vind het echt zo zielig voor hem.

 

IMG_8506

Koken

Hetzelfde is met als ik ga koken. Ik zette hem dan altijd in de box (daar heb ik zicht op vanuit de keuken) en koken maar! Maar dat is nu niet meer genoeg. Als ik net om het hoekje sta en hij me niet goed kan zien, is ‘ie helemaal over zijn thee. Gevolg is dat hij nu gezellig in de keuken zit in zijn kinderstoel als ik aan het kokerellen ben. Het gekke is overigens, als ik hem naar de gastouder of mijn vader en zijn vrouw breng, dan heeft Spencer nergens last van. Het is puur als we thuis zijn.

Normaal

Van wat ik heb gelezen, schijnt het heel normaal te zijn dat kindjes rond deze leeftijd last krijgen van verlatingsangst. Het schijnt ook vanzelf weer over te gaan. Dus daar wacht ik dan maar geduldig op. En tot die tijd knijpt hij mijn hand maar fijn als hij in slaap wil vallen.

Hebben jullie ervaring met kindjes met verlatingsangst?

 

 

Facebook Comments

You Might Also Like

12 Comments

  • Reply Channa 14 januari 2016 at 06:18

    Oh ik herken het niet in deze vorm, maar Jamie heeft het tegenwoordig bijna overal waar ik hem achterlaat. Hij wol perse zwaaien en gaat altijd aan mij hangen om te roepen: maar ik mis je zo graag (haha). Het liefst zou hij er nog bij gaan huilen, maar dat probeer ik altijd te sussen. Gelukkig schijnt het een fase te zijn, hopelijk is Spencer en snel overheen!
    Channa onlangs geplaatst…Wie is Fenna eigenlijk?My Profile

  • Reply Romy 14 januari 2016 at 06:59

    Bij mijn dochter begon het ook rond die leeftijd met precies dezelfde situaties als bij jou. Inmiddels is ze 2 en zitten we al een tijd in een fase dat ik haar naar bed moet brengen en er ook naast moet blijven zitten tot ze slaapt. Heel sneu en ook niet handig want ik ben ’s avonds wel eens weg. Voordeel is wel dat ze meer snapt en ik haar uit kan leggen dat ik terugkom, maar de angst blijft nog.
    Romy onlangs geplaatst…Baas over eigen bevalling, is dat wel verantwoord?My Profile

  • Reply Elisabeth 14 januari 2016 at 07:26

    Stiekem ook wel vleiend toch? 😉
    Elisabeth onlangs geplaatst…GEEN SALDO BETAAL ANDERSMy Profile

  • Reply Charlotte 14 januari 2016 at 07:40

    Ah arme Spencer! Aukje heeft dat nog steeds hoor. Eergisteren moest ik ’s ochtends vroeg al weg voor een afspraak en toen hoorde ik haar boven heel zielig om mij roepen.
    Charlotte onlangs geplaatst…Kleine kinderen, grote zorgen…My Profile

  • Reply Jessica Hendriks 14 januari 2016 at 07:54

    Yelena heeft dat ook! Met slapen nog niet, maar ook zij zit naast mij met koken, in de kinderstoel. Bij ons is het vooral bonje als ik haar op de creche breng. Met mij binnenkomen betekent nog lachen naar iedereen, maar zodra ik haar over geef, is het huilen. Dan is het de bedoeling dat ik snel wegga dus dat doe ik dan. En als ik in de tram langsrijd, zit ze al lekker te spelen. Hopelijk is deze fase snel voorbij!

  • Reply Bregje 14 januari 2016 at 08:20

    Ik kan het me niet herinneren, zijn wel momenten dat hij verdrietig is als ik wegga, maar meestal niks aan de hand. Hopelijk gaat deze fase gauw over, arme jullie! X
    Bregje onlangs geplaatst…Borrelen in Maastricht: Café NouveauMy Profile

  • Reply Jeanine 14 januari 2016 at 08:44

    Zielig is dat. Herkenbaar ook. Mijn zoontje kon echt niet meer in slaap vallen zonder papa of mama. Hebben her heel snel afgeleerd omdat het van kwaad tot erger werd en we dus soms een uur bij hem konden zitten.
    Jeanine onlangs geplaatst…Gebabbel over de aller aller lekkerste theeMy Profile

  • Reply Wilmaaa 14 januari 2016 at 09:10

    Helemaal herkenbaar, Yarah heeft dat ook. Ze zijn van dezelfde leeftijd 😉 Ik vind het ook wel weer schattig haha 😉
    Wilmaaa onlangs geplaatst…Bye Bye laptop & hoe moet ik nu bloggen?My Profile

  • Reply Saskia 14 januari 2016 at 10:51

    Echt verlatingsangst heeft mijn zoon denk ik niet gehad. Ik merk bij mijn dochtertje nu dat ze best wel eenkennig is en aan mij hangt. Ook als ik even uit het zicht ben verdwenen is het brullen geblazen, maar ach op zich logisch voor die leeftijd.
    Saskia onlangs geplaatst…De impact van een babyMy Profile

  • Reply Nathalie 14 januari 2016 at 19:24

    Ik weet niet of ik het verlatingsangst zou noemen, maar onze oudste heeft er echt wel flink last van gehad als ze ergens alleen heen moest en ik bijvoorbeeld in de wachtkamer zat. Maar het ging steeds beter, nu vind ze ergens ‘alleen’ zijn nog niet leuk maar het gaat haar prima af!

    De jongste heeft er nooit last van gehad, die vond en vindt het wel prima!
    Nathalie onlangs geplaatst…Groene vingers? Ik niet…My Profile

  • Reply Magalie 14 januari 2016 at 19:49

    Zo vermoeiend he, maar ook zo herkenbaar! Het gaat echt over ! Lieve ook heel veel last van gehad, hing echt aan mij. Liet daarom vaderlief haar vaker in bed leggen, dat ging een klein beetje beter. Nu heeft ze er soms met kleine dingen nog wel last van…maar betrap mezelf erop dat ik nog soms steeds haar slaapkamer uit sluip…Succes de komende tijd!
    Magalie onlangs geplaatst…Een dag uit het leven van…My Profile

  • Reply Iris 14 januari 2016 at 21:23

    Ja, erg he?! Hier ook een net 1-jarige. Die heeft het gelukkig niet met slapen, maar wel als ik naar de WC ga of even naar boven loop. En met koken hangt hij standaard als een blok aan mijn been. Maar ik weet van ons eerste kindje: het is een fase!

  • Leave a Reply

    CommentLuv badge

    Lees vorig bericht:
    Help Qwin aan een rolstoelbus!

    Vandaag een keer geen slap geouwehoer van mij over mijn dreumes, geen opmerkelijk nieuws over moeders of baby's en geen...

    Sluiten