Familie Persoonlijk

Mama zijn zonder moeder

10 oktober 2015

Moeder zijn is fantastisch. Het is het allermooiste dat me ooit is overkomen. Toch heeft het op de één of andere manier een zwart randje soms. Dit omdat ik zelf geen meer moeder meer heb. Bij de miskraam, bij de zwangerschap, bij de geboorte van Spencer, bij de eerste huilbui, bij het eerste tandje en ga zo maar door, je eerste instinct is toch: oh dat moet ik aan mama vertellen! Maar ja, dat gaat dus niet meer. En dat kan heel veel pijn doen soms.

Mama

Hoe was ik zelf vroeger?

Juist nu ik zelf moeder ben geworden, ben ik benieuwd over hoe het dan ging toen ik baby was. Of Spencer en ik overeenkomsten hebben en of hij op mij lijkt. En wie weet beter dan hoe jij als baby was dan je eigen moeder? Natuurlijk weet mijn vader ook héél veel, maar sommige dingen onthouden toch alleen vrouwen 😉 Details over hoeveelheden poepluiers en geboortegewicht, daarvoor moet je nu eenmaal bij een vrouw zijn. Mijn moeder is al bijna 5 jaar overleden. Ik kan er soms nog steeds met mijn verstand niet bij. Tijd heelt alle wonden, zo gaat het gezegde. En deels is dat ook zo. Gelukkig maar, anders zou het dagelijks een tranendal zijn. En ik wil juist positief zijn, omdat ik echt geloof dat het geen zin heeft om in je verdriet te blijven hangen. Maar soms dan komt het opeens binnen. Als er bijvoorbeeld iets is gebeurd in een TV-serie die we altijd samen keken. Dan denk ik ineens: Dat moet mama weten! Om vervolgens twee tellen later te beseffen dat ze er niet meer is. Zouden die momenten ooit over gaan? Begrijp me niet verkeerd hoor, ik sta behoorlijk vrolijk ik het leven en het is echt niet zo dat ik dagelijks diepongelukkig ben omdat mijn moeder niet meer leeft. Het doet nu gewoon soms extra pijn, omdat ik haar zo graag mijn man en zoontje had willen laten zien. Gelukkig heb ik de meest fantastische vader op deze aardbodem. Hij is geweldig en ik kan enorm genieten van hoe hij met ons zoontje omgaat! Mijn vader is zo gek als een deur (op de goede manier), dus dat wordt lachen, gieren, brullen als Spencer wat ouder is. Daarnaast is hij inmiddels hertrouwd met een geweldige vrouw die ook een fantastische oma voor Spencer is. Ik ben heel blij dat Spencer alsnog een opa en oma heeft van mijn kant. Daar geniet ik nu ook dubbel van!

Facebook Comments

You Might Also Like

14 Comments

  • Reply Channa 12 oktober 2015 at 12:35

    Kan me voorstellen dat het heel moeilijk is, denk ook dat die momenten niet overgaan, maar wat heb je het allemaal mooi verwoord!
    Channa onlangs geplaatst…Schoonmaken: hulp van een 3-jarige #deel 2My Profile

  • Reply Nicole 12 oktober 2015 at 16:34

    Het lijkt me inderdaad enorm moeilijk, ik kan het me eigenlijk niet voorstellen zelfs. Je hoeft je echter echt niet te ‘verdedigen’ dat je doorgaans wel vrolijk bent hoor. Want ook verdriet hoort bij het leven en het ervaren van verdriet over je moeder betekent niet dat je erin blijft hangen…

    Mijn opa is meer dan 10 jaar geleden overleden maar hij was als een vader voor me. Ik heb daar nu nog af en toe verdriet van. Logisch!
    Nicole onlangs geplaatst…Teaser trailer ‘the good dinosaur’My Profile

  • Reply Deborah 12 oktober 2015 at 23:13

    Tranen lopen over me wangen als ik je verhaal lees. Ik kan zeggen ook na 7 jaar zonder moeder was het heel heftig om zelf moeder te worden! En ja al die momenten die je beschrijft over dat moet mama weten herken ik er zijn echt regelmatig momenten dat me kleine mannetje iets nieuws doet en iets nieuws kan denk ik weer heel even ohhhh dat moet mama zien! En dan even slikken want ze is er niet meer……

  • Reply Rory 13 oktober 2015 at 12:29

    Wat een mooi artikel. Ik kan het mij zo goed voorstellen dat er steeds momenten zijn waarbij je denkt aan je moeder. Ik heb ooit gelezen dat verdriet en geluk dicht tegen elkaar aanliggen. Gelukkig zijn om het nieuws wat je kindje heeft geleerd en dan direct verdriet omdat je het niet kan delen met je moeder. Ontzettend moeilijk. Ik kan mij voorstellen dat de scherpe randjes er vanaf kunnen gaan. Maar zo’n groot verdriet gaat denk ik nooit helemaal weg. En dat mag er ook zijn, toch?
    Rory onlangs geplaatst…Wordt je compassie als moeder groter?My Profile

  • Reply Cassandra | Princess-Leia.nl 13 oktober 2015 at 16:39

    He meis, wat een prachtig geschreven stuk! Ik ben er geëmotioneerd van!
    Cassandra | Princess-Leia.nl onlangs geplaatst…Ik heb mijn biologische vader gevondenMy Profile

  • Reply Linda 15 oktober 2015 at 12:22

    Heel mooi geschreven meis! Een hele dikke warme knuff <3
    Linda onlangs geplaatst…Voorleesverhaaltje: Astronaut BradyMy Profile

  • Reply Eline 21 oktober 2015 at 12:10

    Heel mooi verwoord Nicole, en helaas erg herkenbaar. Ik ben zoals je weet nu zwanger van ons eerste kindje (een meisje), en ben 11 januari (de dag voor de verjaardag van mijn moeder) uitgerekend. Op 11 augustus dit jaar hebben we haar dood gevonden. Hoewel ik door haar alcoholprobleem al even geen contact met haar had doet het ontzettend veel pijn dat dit er ook nooit meer zal komen, en dat ze geen oma zal kunnen zijn voor ons kleine meisje, dat misschien ook nog op haar verjaardag geboren zal worden. Ik mis het hebben van een moeder al erg lang doordat mijn eigen moeder dit ook niet echt kon zijn toen ze nog leefde, maar het gevoel is nu velen malen sterker. Ik kijk ontzettend uit naar de komst van ons meisje, maar kwa emoties zit het me hoog.

  • Reply Kerstmis - Geef wat aan een goed doel - Everyday-Life 25 december 2015 at 05:59

    […] het hele jaar door wanneer ik dat kan missen geld aan het KWF. Zoals jullie wellicht weten is mijn moeder overleden aan kanker en daardoor is het KWF dus een doel waarmee ik mij verbonden voel. Aan het […]

  • Reply Ode aan opa's en oma's! - Everyday-Life 28 december 2015 at 09:07

    […] bloedband natuurlijk één ding, maar dat is niet altijd het belangrijkste vind ik. Zo leeft mijn moeder bijvoorbeeld niet meer. Mijn vader is inmiddels hertrouwd. Officieel heeft Spencer dus van mijn […]

  • Reply Als leven en dood op één dag samenkomen - Everyday-Life 2 januari 2016 at 06:00

    […] en het ergste verdriet dat ik bij me draag. Ik mis haar nog elke dag, nog veel meer nu ik zelf moeder ben. Maar vorig jaar op 4 januari gebeurde ook het allermooiste in mijn leven: ons zoontje Spencer […]

  • Reply Nooit in de zon - Leven met Lupus (CDLE) - Everyday-Life 16 januari 2016 at 06:01

    […] Nu is het natuurlijk altijd kut om te horen dat je huidkanker hebt, maar even voor de context: mijn moeder had toen al kanker en dat zag er niet best uit. Ze is hier later ook aan overleden. Je begrijpt, […]

  • Reply Een tatoeage met de naam van je kind: doen of niet?! - Everyday-Life 5 februari 2016 at 06:01

    […] Het moet dus wel stijlvol worden. En wat is dan stijlvol? Eerst wilde ik iets met de P (mijn moeder heette Paula) en een zeer creatieve vriendin van mij zou daar dan wat moois van maken. Een vlinder […]

  • Reply Hoe leg je aan een kind uit dat iemand overleden is? - Everyday-Life 9 februari 2016 at 06:01

    […] dus een vraag waar ik niet helemaal uit kom. Zoals jullie inmiddels wellicht weten, is mijn moeder overleden. Ons zoontje zal haar dus nooit leren kennen. Hij is 4 jaar na haar dood op haar sterfdag geboren. […]

  • Reply Moederdag zonder moeder - Everyday-Life.nl 7 mei 2016 at 22:38

    […] vier jaar geleden overleed mijn moeder. Vier jaar later werd op haar sterfdag ons zoontje Spencer geboren. Wij deden thuis niet aan […]

  • Leave a Reply

    CommentLuv badge

    Lees vorig bericht:
    Musicals in Concert 2015
    Presentatie Musicals in Concert – Als een kind in de snoepwinkel

    Eerder deze week mocht ik voor Mamaliefde naar de presentatie van Musicals in Concert, het jaarlijks terugkerende concert in de Ziggo...

    Sluiten