Jasmijn Persoonlijk

Mijn bevallingsverhaal van Jasmijn – Deel 1

8 maart 2017

Inmiddels is het alweer ruim een maand geleden dat Jasmijn is geboren. Mijn bevalling van haar was eentje met een hele lange aanloop, maar uiteindelijk ging het allemaal super snel toen het eenmaal op gang was. Vandaag en morgen deel ik mijn verhaal over de bevalling met jullie!

Ziekenhuis in, ziekenhuis uit

De laatste weken van mijn zwangerschap was het ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Dan was mijn onderdruk te hoog, dan had ik weer eiwit in mijn urine en het eindigde met dat mijn trombocyten (bloedplaatjes) opeens extreem laag waren. Telkens werd gevreesd voor een zwangerschapsvergiftiging. De vrijdag voor Jasmijns geboorte ben ik zelf naar het ziekenhuis gegaan omdat ik me niet goed voelde. Ik had knallende koppijn en was heel misselijk. Daarnaast tintelde mijn hand soms. Dit kan allemaal wijzen op te hoge bloeddruk. Mijn bloeddruk bleek goed in het ziekenhuis, maar toch werd ik weer aan de CTG gelegd en moest ik weer urine inleveren en bloed laten prikken. Weer had ik eiwit in mijn urine en leken zo op het eerste oog mijn trombocyten veel te laag. De definitieve uitslag van mijn bloedplaatjes zou echter pas de dag erop bekend zijn en dus zou ik zaterdag worden gebeld over hoe slecht het gesteld was met mijn trombocyten en wat daaraan moest gebeuren. Ook moest ik weer 24 uur urine inleveren om te zien hoe het met mijn eiwitten was.

Die zaterdag zat ik in spanning te wachten op een telefoontje van de gynaecoloog met de uitslag. Maar die kwam niet. Inmiddels had ik mezelf al van alles in mijn hoofd gehaald. Als je ‘trombocyten veel te laag’ in tikt op Google, kom je allemaal enge dingen zoals leukemie en HIV. Gelukkig had mijn vader al uitgevogeld dat aan het einde van je zwangerschap wel vaker je trombocyten opeens even laag kunnen zijn en dat het ook een symptoom van zwangerschapsvergiftiging kan zijn. Eind van de middag besloot ik zelf maar de verloskamers in het ziekenhuis te bellen en werd me beloofd dat de gynaecoloog terug zou bellen. Het was al begin van de avond toen ze eindelijk terug belde. Helaas had ze slecht nieuws, mijn trombocyten waren zo extreem laag dat ik gelijk naar het ziekenhuis moest komen. Ik kon dan gelijk mijn urine dat ik 24 uur had moeten verzamelen inleveren en dat kon dan met spoed worden onderzocht. Nu moet je je voorstellen; ik was toen al bijna 40 weken zwanger, doodmoe en alleen thuis met een peuter. Kevin was aan het werk. Of ik even naar het ziekenhuis wil komen. Ik zag het allemaal even niet meer zitten. Gelukkig had ik snel opvang voor Spencer en mocht Kevin naar huis van zijn werk.

Inleiden

In het ziekenhuis bleek dat het eiwit in mijn urine net onder de grens zat van wat alarmerend is. Mijn bloeddruk was goed en ook de CTG was goed. Omdat ik al 39,4 weken zwanger was inmiddels, werd besloten me toch in te leiden. Ik was de bijna dagelijkse tripjes naar het ziekenhuis meer dan zat en de baby was zo goed als voldragen, dus we waren het allemaal eens dat ze ter wereld kon komen voor ik misschien echt een zwangerschapsvergiftiging zou krijgen. De volgende ochtend (zondag dus) zou ik terug komen naar het ziekenhuis en zou er een ballon geplaatst worden. En ik zou het ziekenhuis dus niet eerder verlaten dan met een baby! YES! Nu is bevallen niet mijn hobby, in tegendeel, maar wat vond ik het fijn dat het er bijna op zat en dat ik ons meisje dan eindelijk bijna in mijn armen kon sluiten.

Thuis pakten we nog de laatste spullen, we regelden alles voor Spencer en zondagochtend 7 uur meldden Kevin en ik ons weer in het ziekenhuis. Nu zag ik enorm op tegen het inbrengen van de ballon, wat eigenlijk nergens op slaat want het stelt echt niets voor natuurlijk vergeleken met dat er later een heel kind uit moet, maar toch. Ik vond het best spannend. Gelukkig bleek mijn angst ongegrond en stelde het weinig voor. Na weer aan de CTG te hebben gehangen, kon het grote wachten beginnen. De ballon zou de ontsluiting op gang moeten brengen en er rond drie centimeter uitvallen. Dan zouden ze kijken wat de volgende stap zou worden, bijvoorbeeld vliezen breken of aan een infuus met weeënopwekkers.

Al snel voelde ik wat krampen enzo, maar het stelde weinig voor. Die dag duurde eeuwen. We moesten in het ziekenhuis blijven, maar ja er was ook nog niet echt wat aan de hand dus eigenlijk verveelden we ons stierlijk. Kevin mocht niet blijven slapen in het ziekenhuis en ging dus ’s avonds naar huis. Nu vind ik slapen in het ziekenhuis echt een ramp, dus dat heb ik dan ook weinig gedaan. Één van de tientallen keren dat ik die nacht wakker werd, voelde ik het opeens: de ballon was eruit! Eindelijk, het was begonnen!  De verpleegkundige zei dat ik om 7 uur naar de verloskamer zou worden gebracht om te kijken hoe het verder moest en om natuurlijk uiteindelijk te bevallen.

En hoe dat allemaal verder ging, lees je morgen! Alvast een hint: het ging allemaal héél snel uiteindelijk!

Facebook Comments

You Might Also Like

9 Comments

  • Reply Angela - Mamametpassie 8 maart 2017 at 06:28

    Nou he wat duurde dat lang met die ballon nog! Ik zat met spanning te wachten en iedere keer als je appte hoopte ik op een baby hihi. Ik kijk uit naar het verdere verhaal 🙂
    Angela – Mamametpassie onlangs geplaatst…De kinderkamers: alles doorschuiven of helemaal nieuw?My Profile

  • Reply Channa 8 maart 2017 at 06:39

    Wat een ellendige aanloop zeg, snap dat je ook helemaal op was. Ben benieuwd naar de rest van het verhaal!
    Channa onlangs geplaatst…Zou onze dochter een echt ‘meisjemeisje’ worden? #deel2My Profile

  • Reply Nicole 8 maart 2017 at 06:59

    Poeh wat een gedoe zeg, erin en eruit. Gelukkig ging t uiteindelijk allemaal snel..
    Nicole onlangs geplaatst…Mijn guilty pleasures deze zwangerschapMy Profile

  • Reply Astrid 8 maart 2017 at 07:21

    Oeh, een cliffhanger 🙂 Ben benieuwd!
    Astrid onlangs geplaatst…Kruidvat Beauty and the Beach eventMy Profile

  • Reply Patricia 8 maart 2017 at 08:56

    Wat een aanloop inderdaad… morgen ben ik er weer meteen om verder te lezen.
    Patricia onlangs geplaatst…TwijfelMoeder gehackt… tijd voor onderhoudMy Profile

  • Reply marleen 8 maart 2017 at 09:59

    hahahaha volgens mij heb ik jou ongeveer elke dag geappt of ik al tante was :’)
    sorry nog daarvoor HAHAHA!
    marleen onlangs geplaatst…Slechte eigenschappen – 5 x mijn bad habitsMy Profile

  • Reply Leonie van Mil 8 maart 2017 at 12:17

    Wat verschrikkelijk die spanning ook. Zo jammer dat ze dan zo laat terugbellen. Gelukkig dat het daarna snel ging
    Leonie van Mil onlangs geplaatst…Huis-tuin-en-keuken-spullen als speelgoed | Ikea ShoplogMy Profile

  • Reply Jessica 8 maart 2017 at 18:39

    Wat vreselijk dat wachten totdat die ballon eruit valt. Gelukkig dat die wel er vanzelf uitviel!
    Jessica onlangs geplaatst…Plog weekend Hof van Saksen met het gezinMy Profile

  • Reply Mijn bevallingsverhaal van Jasmijn - Deel 2 - Everyday-Life 9 maart 2017 at 05:13

    […] na een hele lange aanloop, ging het dan eindelijk beginnen, de bevalling! Gisteren konden jullie lezen over hoe ik werd ingeleid. Vandaag vertel ik hoe het verder ging. Nadat ik Kevin had gebeld, kwamen we maandagochtend vroeg […]

  • Leave a Reply

    CommentLuv badge

    Lees vorig bericht:
    Stoppen met bloggen of niet?

    Na bijna een maand afwezigheid na de geboorte van onze dochter Jasmijn, ben ik enkele dagen geleden weer begonnen met...

    Sluiten