Persoonlijk

Persoonlijk – Miskraam – Deel 1: Missed Abortion

22 oktober 2015

Voordat ik zwanger was van ons zoontje heb ik een miskraam gekregen. Met 9 weken kregen we bij de termijnecho te horen dat het een ‘missed abortion’ was. Dat betekent dat het vruchtje in je baarmoeder niet (meer) leeft, maar je nog niet een daadwerkelijke miskraam hebt gehad, omdat het nog in je buik zit dus. Het was te bizar voor woorden. Je zag echt een mini-kindje op de echo en de armpjes en beentjes waren nog uitgestoken. Normaal zie je met een missed abortion vaak alleen nog maar een bolletje dat vaak al op de bodem van de baarmoeder ligt. Maar bij ons was dat dus niet zo. Het was net gebeurd. Echt net voordat wij bij de verloskundige naar binnen gingen, was het overleden, zei de verloskundige. Het was zo’n gek idee. Dat was ’s ochtends. Die middag moesten we naar de gynaecoloog in het ziekenhuis omdat het nog officieel moet worden vastgesteld. Weer een echo. En verdomd, nu zag je alleen nog maar een bolletje. Leek niet eens meer op de contouren van een kindje. Zo snel gaat dat dus als het leven er eenmaal uit is, aldus de arts.

“Het moet eruit!”

Naast heel veel tranen en verdriet, had ik vooral één overheersend gevoel; “het moet eruit!!”. Alles in me schreeuwde dat het uit mijn lijf moest. Nou, dat gaat dus niet zomaar. “Nee uw lichaam moet het oplossen, dus we doen nu niets”. Ik was zo overmand door alle emoties dat ik niet mijn mond open trok.  Mijn vader heeft het nog geprobeerd en zelfs boos ziekenhuizen in de omgeving gebeld, maar er werd echt aangeraden om te wachten. Om het lichaam zelf de kans te geven het op te lossen.

Ruim een week heb ik dus rondgelopen met een dood iets in me. Ik ben wel gewoon gaan werken en heb geprobeerd door te leven, maar je bent toch maar met één ding bezig. Ik kan niet uitleggen wat voor een enorm rotgevoel dat is. Ik ben ook nog nooit zo vaak naar de WC geweest. Ik ging continu kijken ‘of het al begonnen was’. Nou niet dus! Niets, noppes, nada.

Na 9 dagen mocht ik gelukkig weer naar de gynaecoloog. Weer pleitte ik voor een curretage. Maar nee, nu moesten pillen het oplossen. Dat was echt véél beter, want bij een curretage (wat een soort abortus is), heb je een kleine kans op verklevingen en dan zou je misschien nooit meer zwanger kunnen worden. Toen wist ik nog niet dat die kans echt héél klein is en dat je aan verklevingen vaak ook gewoon geopereerd kunt worden. Dus ja, ik nam de pillen. Grootste fout die ik maar kon maken. Toen ik ’s avonds de laatste pillen had genomen en wist dat het snel zou gaan beginnen, dacht ik nog eens aan de woorden van de gynaecoloog “Het is een soort zware ongesteldheid”. Nu ben ik wel wat gewend op dat gebied, dus kom maar op dacht ik. De ochtend erop zou ik ervan verlost zijn en geen dood iets meer in mij dragen. Weer verkeerd gedacht. De hele nacht heb ik gebloed als een rund. Ik zal jullie de details besparen, maar ik heb echt enorm veel bloed verloren. Zes uur achter elkaar heb ik op het toilet gezeten. Opstaan kon niet. ’s Ochtends om 6 uur toch maar het ziekenhuis gebeld, want ik begon me toch een beetje zorgen te maken. De dame die ik aan de telefoon kreeg, schrok zich een ongeluk toen ik mijn verhaal deed en ik moest met spoed naar het ziekenhuis komen. Daar kreeg ik van een paar verloskundigen te horen, dat als je lichaam het niet lukt om het zelf op te ruimen, die pillen meestal ook niet werken. Het daadwerkelijke vruchtje was dan ook niet volledig weg. Ik had vooral heel veel bloed verloren.

Curretage

Een curretage was de enige oplossing. Uiteindelijk ben ik dus, na een hele nacht veel bloed te hebben verloren, niet te hebben geslapen, met spoed gecurreteerd. Onder narcose. Ik kan je vertellen, dat is dan niet zo fijn meer na zo’n nacht. Maar man, wat was ik blij ondanks dat ik zo slap was als een vaatdoek. Het was eindelijk uit me. Inmiddels was ik al bijna twee weken verder sinds die termijnecho. De gynaecoloog die de ingreep uitvoerde had een heel ander verhaal. Hij was het niet eens met de hele gang van zaken zoals ik die had moeten doorlopen. Die ochtend ben ik gelijk van gynaecoloog gewisseld. Ik had zo’n goed gevoel bij deze man. En was ook kwaad op mezelf dat ik niet beter voor mezelf was opgekomen. Ik heb mezelf zoveel verdriet bezorgd door er letterlijk mee door te lopen. Ik had veel eerder een curretage moeten eisen. Het is toch mijn lijf!?! Mijn nieuwe gynaecoloog (hij komt in het vervolg nog uitgebreid aan bod, omdat hij echt mijn hoop in bange dagen was!!) stelde me gerust en zei dat ik echt snel weer zwanger zou worden, omdat de baarmoeder nu helemaal schoon was. Hij had gelijk, 1,5 maand later was ik zwanger van Spencer 🙂 Hoe ik het ervoer om zwanger te zijn na een miskraam, lees je in het vervolg.

Een kleine noot: met mijn verhalen over mijn miskraam (er zullen er meer volgen) hoop ik dat ik andere meiden kan helpen die hier ook mee te maken hebben gehad. Het is voor iemand die het niet mee heeft gemaakt niet te begrijpen hoe verdrietig het is en hoe je je voelt. Met de aankomende blogs hoop ik een beetje steun te bieden aan vrouwen die hetzelfde mee maken of hebben gemaakt!

Facebook Comments

You Might Also Like

22 Comments

  • Reply Elisabeth 22 oktober 2015 at 10:08

    Oh meid, ik voel zo met je mee! Echt verschrikkelijk… Het is ‘normaal’ al niet leuk, een miskraam, maar op deze manier wordt het nog vreselijker…. Gelukkig dat je weer zo snel zwanger was en het toen wél goed gekomen is!
    Elisabeth onlangs geplaatst…Het is best fijn af en toe ziek te zijnMy Profile

  • Reply Channa 22 oktober 2015 at 11:40

    Jeetje wat ontzettend heftig!! En wat verschrikkelijk dat je dus ook niet altijd op iemand kan vertrouwen waarvan je denkt dat hij/zij er toch wel verstand van zou moeten hebben 🙁
    Channa onlangs geplaatst…LEGO World 2015: Do or Don’tMy Profile

  • Reply Gwen 22 oktober 2015 at 15:08

    Jeetje wat heftig zeg! Ik zelf heb 2x een hele vroege mk gehad, maar dat voelt voor mezelf als een later menstruatie (4+3 en 4+4 was het), wat ik dus ‘stom’ vond is dat het wel telt als MK en in het dossier bij de vk en gyn mijn 2e dochter dus mijn 4e zwangerschap was, terwijl dat dus niet zo voelde.
    Gwen onlangs geplaatst…Ik ben niet (meer) het type dat …My Profile

  • Reply iooon 22 oktober 2015 at 16:35

    jeetje wat heftig zeg 🙁
    iooon onlangs geplaatst…Hoe gaat het nu met…. [5]My Profile

  • Reply Debby 22 oktober 2015 at 20:58

    Jeetje wat heftig zeg. Lijkt me heel moeilijk ook om zoiets zo snel uit je lichaam te willen werken, juist omdat je er al een kindje in zag… Wat naar dat je uiteindelijk zo alsnog tot curretage moest komen. Dapper dat je hier over schrijft!

  • Reply Bregje 22 oktober 2015 at 21:02

    Jeetje wat heftig lieve Nicole! Ik weet niet hoe het is om een miskraam te hebben, maar ik kan me alleen maar voorstellen dat het niet alleen fysiek, maar ook emotioneel heel zwaar moet zijn. Goed dat je jouw verhaal deelt! xx
    Bregje onlangs geplaatst…Groot nieuws!My Profile

  • Reply Persoonlijk - Miskraam - Deel 2: Opnieuw zwanger - Everyday-Life 23 oktober 2015 at 06:05

    […] hier deel 1 over mijn […]

  • Reply Charlotte 25 oktober 2015 at 14:08

    Wat knap dat je je verhaal deelt! En groot gelijk dat je over bent gestapt naar de andere gynaecoloog! Heftig verhaal zeg, lijkt me vreselijk om mee te maken!
    Charlotte onlangs geplaatst…10x leuke laarsjes voor je dochterMy Profile

  • Reply Anita 2 januari 2016 at 11:37

    Via de top 5 bij je terecht gekomen en het is inderdaad en heftige gebeurtenis. Pasgeleden heb ik een miskraam gehad en via de pillen is het bij mij wel gelukt. Een week heftige pijn gehad, het kindje intact in de toilet vinden en het gevoel hebben dat je lichaam gefaald heeft is onwijs heftig geweest. Een paar weken later is mijn zusje bevallen en toen ik de kleine meid in mijn handen kreeg was dat heel zwaar. Nu is het afwachten hoe het traject verder gaat, want natuurlijk zwanger worden zit er helaas niet in. Uitspraken van mensen kunnen echt kwetsend zijn want je bent idd aan het rouwen. Fijn dat je snel weer zwanger was maar snap dat het een moeilijke en angstige periode is geweest!
    Anita onlangs geplaatst…Joy in my mind #17My Profile

  • Reply Angela Lodder 18 januari 2016 at 13:14

    Jeetje wat heftig en goed dat je hier aandacht aan hebt besteed. Ik kan mij niet voorstellen hoe dat moet voelen, omdat ik het nog nooit heb meegemaakt. Het lijkt me ontzettend zwaar. Gelukkig hebben jullie nu een prachtig mannetje van alweer 1 jaar!
    Angela Lodder onlangs geplaatst…En slaapt ze nu al door?My Profile

  • Reply De combinatietest: ja of nee? - Everyday-Life 29 januari 2016 at 06:01

    […] van down heeft? Wat doe je dan? Het weg laten halen? Dat was voor ons absoluut geen optie. Na de miskraam was ik zo zielsgelukkig dat het erop leek dat deze zwangerschap wel goed zou gaan. Het idee dat ik […]

  • Reply Vijf must-read artikelen van andere blogs! - Everyday-Life 12 februari 2016 at 06:01

    […] niet moet zeggen tegen een vrouw die net een miskraam heeft gehad. Zo herkenbaar voor mij. Na mijn miskraam heb ik ze ook allemaal gehoord. Normaal gesproken heb ik een hekel aan artikelen die beginnen met […]

  • Reply Wat als je zelf het geslacht van jouw baby mag kiezen? - Everyday-Life 27 februari 2016 at 06:01

    […] voor mij totaal niet relevant. Ik was bij de geslachtsbepaling-echo vooral superblij dat het na de miskraam deze keer waarschijnlijk wel ging lukken. Mijn man echter stond letterlijk te springen dat het een […]

  • Reply Een miskraam, en dan? - Nazorg na een miskraam - Everyday-Life 6 april 2016 at 05:58

    […] miskraam heb gehad voor ik zwanger was van ons zoontje. Ik heb het verhaal uitgebreid beschreven in deel 1 en deel 2, dus wie interesse heeft kan het daar lezen. Vandaag wil ik het hebben over hoe het […]

  • Reply lynn 23 mei 2016 at 14:46

    ik leer nu pas je blog kennen via KellyCaresse. Ik heb in maart precies hetzelfde meegemaakt als jij nu beschrijft. Mijn kindje is overleden net voor ik naar de gynaecoloog moest, aan 8 weken. Mijn lichaam deed er ook niets mee, ik heb ook de medicatie moeten nemen, 2 dagen na elkaar en heb dezelfde hel meegemaakt als jij beschreef. Uiteindelijk ook een curettage gekregen. Nu ben ik heel angstig voor wat komen zal. Zal ik zwanger worden? opnieuw na 13 maanden? Wat gebeurt er nu? Ik voel me echt begrepen na je verhaal te lezen.

    • Reply Nicole @ Everyday-Life 23 mei 2016 at 14:55

      Hey Lynn, bedankt voor je lieve reactie! Precies daarom heb ik de blog geschreven. Wellicht troost het je: ik ben gelijk de eerst keer dat we het weer mogen proberen na de curretage, zwanger geraakt. Die zwangerschap is helemaal goed gegaan en inmiddels hebben we een zoontje van 16 maanden 🙂 Heel veel sterkte en je mag me altijd mailen als je iemand nodig hebt om mee te praten! X Nicole

  • Reply De bizarre dromenfabriek - Dromen tijdens de zwangerschap - Everyday-Life 21 juli 2016 at 05:04

    […] Ik word wakker en overspoeld door verdriet. Deze nachtmerrie had ik 2 dagen voor onze echo. Door de missed abortion heb ik al enorme angst voor echo’s en met dit beeld de hele tijd rondlopen, maakt het niet […]

  • Reply Thuis naar het hartje van jouw baby luisteren: doen of niet? - Everyday-Life 1 augustus 2016 at 04:57

    […] het hartje van ons zoontje te luisteren. Zoals jullie inmiddels weten was ik nogal angstig na de missed abortion en dit leek me destijds de enige oplossing om mezelf af en toe te kalmeren als ik weer heel bang […]

  • Reply Oh jee.... we zijn niet creatief #zwangerschapsaankondiging - Everyday-Life 6 augustus 2016 at 05:04

    […] eerste zwangerschap is vrij dramatisch in een miskraam geëindigd, dat weten jullie inmiddels wel. Toch was dit de enige zwangerschap waarbij we iets van een […]

  • Reply Kimberly 23 augustus 2016 at 17:23

    Wat heb ik gehuild bij het lezen van deze blog (en het is slechts mijn eerste die ik lees van jou’ serie’). Die gevoelens die je oproept zijn zo herkenbaar. Ik vind het ontzettend knap van je. Ik vind het knap dat je er zo over kan schrijven, en ik vind het knap dat je het kan delen met jouw lezers. Dikwijls heb ik op het punt gestaan om ook mijn verhaal eens te doen op mijn blog, maar ik krijg er geen enkel zinnig woord uit. Zulke gevoelens zijn moeilijk te omschrijven, denk ik.

  • Reply Maaike 7 september 2016 at 15:45

    Het is een gebeurtenis die je je leven niet zult vergeten. Ik heb ook een missed abortion gehad, daar kwamen we bij 12 weken achter. Gelukkig werd ik wel gelijk gecurreteerd en is het lichamelijk herstel heel snel verlopen. Goed dat er over gepraat wordt. Het komt vaker voor dan je denkt.
    Maaike onlangs geplaatst…Zomer in Barcelona – 2016My Profile

  • Reply Linda 15 oktober 2016 at 10:04

    Afgelopen april ook een missed abortion gehad. Ik mocht kiezen om het af te wacbtdn of gelijk te starten met tabletten of curettage. Ik koos ervoor om nog even af te wacbten. Kort daarna kwam het vanzelf met ook veel bloedverlies. Redelijk geaccepteerd en van me af kunnen schrijven, maar blijft lastig. Zou nu 38 weken moeten zijn.
    Linda onlangs geplaatst…15-10 Wereld Engeltjesdag (Pregnancy and Infant loss Remembrance Day)My Profile

  • Leave a Reply

    CommentLuv badge

    Lees vorig bericht:
    Onze baby heeft een obsessie

    Onze kleine man heeft een obsessie. Iets waar hij zich werkelijk de hele dag mee bezig kan houden: sokken. Spencer is...

    Sluiten