Persoonlijk

Persoonlijk – Miskraam – Deel 2: Opnieuw zwanger

23 oktober 2015

Lees hier deel 1 over mijn miskraam.

Na de miskraam kreeg ik veel lieve reacties en veel steun. Vriendinnen die me op sleeptrouw namen, mijn vader die me half in huis nam de week na het slechte nieuws als mijn man er niet was. Omdat ik pas 9 weken zwanger was, wisten niet veel mensen dat ik überhaupt zwanger was. Aangezien het wel opviel dat ik even van de radar was geweest en niet op het werk was een paar dagen, moest ik dus uitleggen dat ik én zwanger was geweest, én een miskraam heb gehad en oh ja, ik lag ook nog in het ziekenhuis.

Inmiddels ben ik erachter dat de reacties na een miskraam ongeveer hetzelfde zijn. “Het is beter zo, het was niet levensvatbaar”. “Het is juist heel goed, je lichaam heeft het opgeschoond.” “Het is de natuur”. Allemaal waar, maar het hielp mij niet. Rationeel gezien wist ik dat allemaal wel hoor. Maar voor mij voelde het gewoon echt als een soort sterfgeval. En dat kreeg ik er bij veel mensen niet in. “Het was nog geen kind.” Nee dat snap ik ook wel, maar het is toch een bepaalde droom, verwachting of hoe je het noemen wilt waar je afscheid van neemt. Mijn man en ik stonden met 6 weken zwangerschap al als twee blije kuikentjes in de Prenatal spulletjes uit te zoeken en te dagdromen. Ik weet ook wel dat dat niet verstandig was. Maar ja, soms word je in je emoties en enthousiasme meegesleept. Ik ben vrij nuchter en rationeel en laat me echt niet snel meeslepen in mijn emoties, maar op de één of andere manier heeft dit me echt volledig in de war gebracht.

Weer zwanger

De voorspelling van mijn gynaecoloog kwam uit. De eerste keer dat we het weer mochten proberen, was ik gelijk zwanger. Ik was heel blij dat blijkbaar alles nog werkte. Heel erg opgelucht. Maar toen bekroop de angst me. En die angst is niet meer weggegaan tot ik bevallen was. Zwanger zijn viel me reuze mee en ik had enorme mazzel en weinig last van kwaaltjes en dergelijke. Daarentegen was ik elke echo enorm panisch dat het weer een missed abortion zou zijn.

De eerste echo’s heb ik ook niet gekeken. Dat liet ik aan mijn man en de gynaecoloog over. Als zij zeiden dat het goed was, dan keek ik pas en liet de gynaecoloog het hartje luisteren en probeerde hij mij gerust te stellen. Inmiddels had ik in al mijn manie ook thuis al zo’n ding gekocht dat je naar het hartje kon luisteren. Aan de ene kant fantastisch; het was het enige dat me echt gerust stelde. Aan de andere kant natuurlijk reden tot nog meer paniek: als ik zijn hartje niet snel hoorde, dan was ik gelijk in alle staten en zat ik vervolgens oneindig met dat ding te kloten tot ik Spencers hartje hoorde.

De keren dat mijn man, familie en vrienden zeiden dat deze keer echt alles goed ging, zijn niet meer te tellen. Ik was er echter doof hiervoor en leefde in mijn eigen angstbubbel. Tientallen keren per dag ging ik naar de WC. Niet omdat ik zoals andere zwangere vrouwen veel moest plassen. Nee, ik ging kijken of ik geen bloed verloor. Helemaal de weg kwijt. Ik heb zo’n respect voor vrouwen die het goed kunnen verwerken. Ik was echt van het padje. Helaas is dit zo gebleven tot Spencers geboorte. Ik had het niet in de hand. Dit is ook iets wat mij tegenhoudt om eventueel nog een keer zwanger te worden. Straks draai ik weer helemaal door. Of nog erger: weer een miskraam.

Gedichtje

Bron: http://woordkunsten.nl

Één van de vele mooie dingen van bloggen en social media is dat je soortgelijke verhalen ontdekt. Dat ik niet achterlijk of een zwak vogeltje ben, omdat ik er zo’n moeite mee had/heb. Dat er meer vrouwen zijn die hier last van hebben.  Neem bijvoorbeeld deze prachtige blog van Fantastic Moms Jessica. En het gedichtje bovenaan deze blog van woordkunsten.nl. Schitterend! Echt zo fijn om herkenbare verhalen te lezen! Bedankt overigens voor de lieve reacties op mijn vorige blog.

Facebook Comments

You Might Also Like

15 Comments

  • Reply Persoonlijk - Miskraam - Deel 1: Missed Abortion - Everyday-Life 23 oktober 2015 at 09:58

    […] Een curretage was de enige oplossing. Uiteindelijk ben ik dus, na een hele nacht veel bloed te hebben verloren, niet te hebben geslapen, met spoed gecurreteerd. Onder narcose. Ik kan je vertellen, dat is dan niet zo fijn meer na zo’n nacht. Maar man, wat was ik blij ondanks dat ik zo slap was als een vaatdoek. Het was eindelijk uit me. Inmiddels was ik al bijna twee weken verder sinds die termijnecho. De gynaecoloog die de ingreep uitvoerde had een heel ander verhaal. Hij was het niet eens met de hele gang van zaken zoals ik die had moeten doorlopen. Die ochtend ben ik gelijk van gynaecoloog gewisseld. Ik had zo’n goed gevoel bij deze man. En was ook kwaad op mezelf dat ik niet beter voor mezelf was opgekomen. Ik heb mezelf zoveel verdriet bezorgd door er letterlijk mee door te lopen. Ik had veel eerder een curretage moeten eisen. Het is toch mijn lijf!?! Mijn nieuwe gynaecoloog (hij komt in het vervolg nog uitgebreid aan bod, omdat hij echt mijn hoop in bange dagen was!!) stelde me gerust en zei dat ik echt snel weer zwanger zou worden, omdat de baarmoeder nu helemaal schoon was. Hij had gelijk, 1,5 maand later was ik zwanger van Spencer Hoe ik het ervoer om zwanger te zijn na een miskraam, lees je in het vervolg. […]

  • Reply Channa 23 oktober 2015 at 13:39

    Logisch die angstgevoelens! Gelukkig heb je nu wel een prachtig mannetje!! 🙂
    Channa onlangs geplaatst…10 bekentenissen van een moederMy Profile

  • Reply Tessa 24 oktober 2015 at 05:47

    Mooi dat je dit deelt… Ik had je vorige blog ook al gelezen. Gedeeltelijk voor mij ook herkenbaar, de stress bij een volgende zwangerschap en ook het incasseren van goedbedoelde opmerkingen. Ik heb alleen geen enkele keer het gevoel gehad dat ik een kindje ben verloren. Voor iedereen is het anders… Fijn dat je nu een kindje hebt. Ik ben nu voor de vijfde keer zwanger, hopelijk blijf ie nu eindelijk een keer zitten. Hoe oud is Spencer nu?
    Tessa onlangs geplaatst…En ondertussen…My Profile

  • Reply Nesrin 24 oktober 2015 at 13:08

    Je bent absoluut niet een zwak vogeltje. Jij hebt leven in jouw buik gehad en dat was opeens weg. Ik begrijp dat mensen zo reageren, het is niet slecht bedoeld en ze willen je waarschijnlijk steunen. Mooi dat je dit deelt.
    Nesrin onlangs geplaatst…Potjes en tubes wat smeer ik op mijn snoetje?My Profile

  • Reply Charlotte 25 oktober 2015 at 14:11

    Hele dikke knuffel voor jou meis! Kan me wel voorstellen dat je die angst tot het einde hebt gehouden, geloof dat ik dat ook zou hebben.
    Charlotte onlangs geplaatst…10x leuke laarsjes voor je dochterMy Profile

  • Reply After Pregnancy Tag - Everyday-Life 25 oktober 2015 at 16:30

    […] die heb ik nooit gemist hoor!! Was juist ontzettend blij dat Spencer geboren was. Lees mijn eerdere blog hierover. Vind zo’n kleine baby echt veel leuker dan een dikke buik hoor! En het slaapt ook […]

  • Reply Lifesabout 26 oktober 2015 at 17:17

    Mooi gedichtje he? Precies de juiste woorden. Heftig hoe je het beleefd hebt, mooi beschreven. Die angst is zo herkenbaar. Na drie miskramen was ik niet eens blij met weer een positieve test…gelukkig ging het de vierde keer wel goed.
    Lifesabout onlangs geplaatst…Het beste cadeau, dat ben jij!My Profile

  • Reply Jennifer 27 oktober 2015 at 08:25

    Wat mooi dat je dit deelt. En wat heftig zeg dat jullie dit mee moesten maken. Kan me voorstellen dat de angst aanwezig blijft. Respect!

  • Reply Hot Mama Challenge #1 - Kleding - Everyday-Life 2 november 2015 at 06:00

    […] deze keer wel keihard onderuit. Bam, daar lag ik dan. 16 weken zwanger en ik was al zo bang dat ik weer een miskraam zou krijgen. Mijn man had mijn auto aan horen komen, maar toen hij na een […]

  • Reply Mijn jaar in vogelvlucht! - Everyday-Life 24 december 2015 at 06:04

    […] De geboorte van ons zoontje natuurlijk. Ondanks dat ik aan het einde van de zwangerschap ongeveer wanhopig was, en een keizersnede al gepland stond, is ons zoontje uiteindelijk op de natuurlijke manier […]

  • Reply Martine 1 januari 2016 at 11:24

    Dikke kus voor jou Nicole! x
    Martine onlangs geplaatst…Blue Fish LoungewearMy Profile

  • Reply Jelske 2 januari 2016 at 09:21

    Pfffff, zo herkenbaar dit. “Gelukkig” was mijn miskraam al met 7 weken en van kindje nr 2, maar oh ik snap je gevoel helemaal! Momenteel ben ik 13,5 week zwanger na mijn miskraam eind augustus. Maar toch betrap ik me ook op het controleren op bloed als ik naar het toilet ben geweest. Bij deze zwangerschap heb ik met 8 weken m’n eerste echo gehad die was gelukkig goed. Helaas verloor ik week daarna wat bloed dus ik was gelijk weer helemaal panisch. Mijn lieve vk gebeld en die zei dan kom je toch gewoon morgenvroeg langs kijken we even. En gelukkig zat daar nog ons vruchtje inmiddels gegroeid met armpjes en beentjes eraan. Ze vertelde toen ook gelijk dat er nog meer bloed in m’n baarmoeder zat dus dat ik niet moest schrikken. En maar goed ook want paar dagen later verloor ik weer bloed 😓 Genieten komt denk ik pas zodra ik deze spruit voor het eerst gevoeld heb :). Ben blij voor je dat jullie na jullie miskraam ook gelijk weer aangeteld zijn en nu jullie mooie mannetje in jullie armen kunnen sluiten 🙂

  • Reply Kyraa 6 april 2016 at 09:39

    wauw, wat een heftig verhaal! Knap dat je dit durft te delen met ons. <3

  • Reply Persoonlijk - Miskraam - Deel 1: Missed Abortion - Everyday-Life 18 mei 2016 at 22:19

    […] Een curretage was de enige oplossing. Uiteindelijk ben ik dus, na een hele nacht veel bloed te hebben verloren, niet te hebben geslapen, met spoed gecurreteerd. Onder narcose. Ik kan je vertellen, dat is dan niet zo fijn meer na zo’n nacht. Maar man, wat was ik blij ondanks dat ik zo slap was als een vaatdoek. Het was eindelijk uit me. Inmiddels was ik al bijna twee weken verder sinds die termijnecho. De gynaecoloog die de ingreep uitvoerde had een heel ander verhaal. Hij was het niet eens met de hele gang van zaken zoals ik die had moeten doorlopen. Die ochtend ben ik gelijk van gynaecoloog gewisseld. Ik had zo’n goed gevoel bij deze man. En was ook kwaad op mezelf dat ik niet beter voor mezelf was opgekomen. Ik heb mezelf zoveel verdriet bezorgd door er letterlijk mee door te lopen. Ik had veel eerder een curretage moeten eisen. Het is toch mijn lijf!?! Mijn nieuwe gynaecoloog (hij komt in het vervolg nog uitgebreid aan bod, omdat hij echt mijn hoop in bange dagen was!!) stelde me gerust en zei dat ik echt snel weer zwanger zou worden, omdat de baarmoeder nu helemaal schoon was. Hij had gelijk, 1,5 maand later was ik zwanger van Spencer 🙂 Hoe ik het ervoer om zwanger te zijn na een miskraam, lees je in het vervolg. […]

  • Reply Kimberly 23 augustus 2016 at 17:29

    Precies zoals je zegt, heerlijk om andere blogs te lezen en te beseffen dat je niet de enige bent.
    Wij zijn zwanger geweest door middel van ICSI (zoals IVF maar dan anders), eerste keer meteen raak, maar helaas een miskraam. Deze maand beginnen we helemaal opnieuw aan onze 2e ICSI, superspannend. Maar ik ben er oh-zo bang van, bang om opnieuw alles te moeten/kunnen meemaken. Dus jouw verhaal van die hartmonitor, dat begrijp ik maar al te goed. Bedankt om me met jouw bericht een beetje hoop te geven 😉
    Kimberly onlangs geplaatst…Met €70/maand toekomen doe je zo!My Profile

  • Leave a Reply

    CommentLuv badge

    Lees vorig bericht:
    Persoonlijk – Miskraam – Deel 1: Missed Abortion

    Voordat ik zwanger was van ons zoontje heb ik een miskraam gekregen. Met 9 weken kregen we bij de termijnecho te...

    Sluiten