Persoonlijk

Waarom we graag een tweede kindje willen (deel 1)

24 juli 2016

Superlief al die reacties op mijn zwangerschap! Veel verbazing ook. En dat kan ik me ook wel voorstellen, aangezien ik altijd heel erg open ben geweest over mijn twijfels om voor een eventueel tweede kindje te gaan. Er is me de afgelopen week héél vaak gevraagd waarom mijn man en ik toch graag nog een kindje willen. Vandaag en morgen ga ik een poging doen het uit te leggen en neem ik jullie mee in ons proces.

Enig kind

Even voor de context: ik ben enig kind en mijn man heeft twee broers. Toen wij samen kwamen en het over kinderen ging, was dat ook ons startpunt. Ik wilde één kindje en hij drie. Dat lag dus al lekker uit elkaar 😉 Nou drie gaan het er echt never nooit worden, dat heb ik altijd zeker geweten. Mijn man hield wel hoop op een tweede. Eerst kwam de miskraam from hell en toen kwam Spencer. Het allerliefste, leukste en vrolijkste ventje van de wereld. Toen we na de wat moeizame start in rustiger vaarwater kwamen, had ik helemaal de kriebels. Ik had gelijk wel zwanger willen worden. Hormonen hè mensen, hormonen. Toen ik alles weer een beetje op een rijtje had, wist ik het echter helemaal zeker; ons gezin was af. Om allemaal redenen. Ik wil zelf nog een leven hebben, we moeten Spencer een mooi leven geven (ook financieel) en waarom het risico nog een keer nemen. Zwanger zijn was echt totaal niets voor mij en de angst voor een miskraam gaat nooit meer weg denk ik. Kortom: Klaar! Mijn man daarentegen dacht daar héél anders over. Juist omdat Spencer zo goed gelukt was en het toch allemaal relatief makkelijk ging op de eerste paar dagen na, moest deze success story worden uitgebreid met nog zo’n fantastisch kindje. Ik hield op een avond een vlammend betoog over waarom één kindje echt perfect was en het goed was zo. Dit zette mijn man aan het denken.

Oops…. vliegen mijn eierstokken daar?

Maanden later zit ik in Ballorig. Twee broertjes spelen met elkaar. Ze verschillen niet veel qua leeftijd. Ik smelt. “Kijk ze nou lief spelen, ach wat leuk dat ze elkaar hebben, zie je wel broers en zussen maken niet alleen maar ruzie.” Al die gedachten vliegen door mijn hoofd. Oh jee, ik zag zojuist mijn eierstokken voorbij vliegen. De weken hierna merk ik dat ik vaker dit soort dingen denk. Oh nee…. daar gaan we weer. Ik kom thuis en vertel het aan mijn man. Die zal wel blij zijn, dacht ik, want voor hem gaat het de goede kant op natuurlijk. Niets blijkt minder waar. Als ik vertel dat ik misschien toch wel voor een tweede wil gaan, is zijn reactie in eerste instantie afwijzend. Shit, slachtoffer van mijn eigen succes. Mijn vlammende betoog van een paar maanden geleden heeft zoveel indruk gemaakt, dat hij waarschijnlijk echt nog maar één kindje wil. Ik leg me erbij neer en inderdaad, misschien is het een tijdelijke opvlieging van me.

Kriebels

Maar het blijft kriebelen. Ik ben er maandenlang elke dag mee bezig. De keuze voor een tweede kindje vind ik vele malen moeilijker dan voor een eerste omdat je nu ook voor het eerste kindje beslist. Gek word ik van mezelf. Gaan we dit echt nooit meer meemaken? Ben ik zo bang voor een miskraam dat ik me door mijn angst laat leiden? Nooit meer zo’n kleine baby vasthouden? Niet nog een klein blond mannetje of vrouwtje door het huis hebben rennen later? Ik merk dat ik het niet echt los kan laten. Daarnaast merk ik aan Spencer dat hij echt een groepsdier is. Hij leeft op als er meerdere mensen/kinderen zijn. Een dagje alleen met papa of mama thuis vindt hij nog wel eens saai, maar zet hem op een verjaardag met 5 andere kinderen en meneer glundert van oor tot oor. Zou het voor hem dan toch leuk zijn? Omdat ik zelf enig kind ben, kan ik me hier niet echt een voorstelling van maken, dus dat blijft lastig voor me. Mijn angst voor dat mijn leven met twee kinderen totaal voorbij is, neemt ook steeds meer af. Ik kijk goed om me heen en zie veel gezinnen met 2 kinderen die nog leuke dingen doen en de deur uitkomen. Natuurlijk lever je wat in, maar ik heb ook jaren gedacht dat mijn leven met één kind al voorbij zou zijn, en dat bleek ook onzin (gelukkig). Daarnaast ben ik ook wel zo nuchter en flexibel dat ik me aan de situatie aan pas, mochten we toch beslissen om wel voor een tweede te gaan. Maar ja….. Kevin wilde opeens niet meer!

Hoe dit verder ging, lees je morgen in deel 2 want dit wordt wel erg lang allemaal!

 

 

Facebook Comments

You Might Also Like

7 Comments

  • Reply Nicole 24 juli 2016 at 07:33

    Haha die rammelende eierstokken herken ik. Rammelen hier ook al erg lang maar ja wil eerst m’n doel bereikt hebben qua afvallen!
    Nicole onlangs geplaatst…Eigenwijs de week door #12 | BBQ en veel zonMy Profile

  • Reply Charlotte 24 juli 2016 at 08:09

    Ik vind de keuze voor een tweede ook zoveel moeilijker dan voor een eerste, dat had ik van tevoren nooit verwacht!
    Charlotte onlangs geplaatst…Aukjes diary #30: een cadeautje van Tony…My Profile

  • Reply marleen@burgertrutjes 24 juli 2016 at 08:11

    Hahaha geweldig. Ben benieuwd naar deel twee.
    marleen@burgertrutjes onlangs geplaatst…Instagram : favoriete art accountsMy Profile

  • Reply Angela - Mama met passie 24 juli 2016 at 10:46

    Mooi geschreven. Ben heel benieuwd naar het vervolg! Ik heb mijzelf altijd gezien als moeder van twee kindjes (als het ons gegund is natuurlijk). Stephan komt uit een gezin van drie en zou ook drie kindjes willen. Wat het gaat worden? Geen idee!
    Angela – Mama met passie onlangs geplaatst…Met een traan en een lach kijk ik terugMy Profile

  • Reply Nesrin 24 juli 2016 at 14:44

    Mooi geschreven. Ik ben benieuwd naar het vervolg.

    Mijn man en ik hebben nooit getwijfeld over een tweede kind, wel hebben we 3 jaar gewacht 😉 mijn dochter was net 4 toen mijn zoon werd geboren.
    Nesrin onlangs geplaatst…Small Talk on Sunday #22My Profile

  • Reply Waarom we graag een tweede kindje willen (deel 2) - Everyday-Life 25 juli 2016 at 05:02

    […] blog is het vervolg van de blog van gisteren. Lees die eerst […]

  • Reply Anne-Marie 25 juli 2016 at 08:13

    Heel herkenbaar. Mijn man en ik hebben het uiteindelijk bij één kind gehouden ( en we zijn al 11 jaar zielsgelukkig met z’n drietjes).
    Anne-Marie onlangs geplaatst…Britse gerechten van collega foodbloggersMy Profile

  • Leave a Reply

    CommentLuv badge

    Lees vorig bericht:
    Hoi, ik ben Nicole en ik lust geen wijn

    Hoi, ik ben Nicole en ik lust geen wijn. Sterker nog, ik vind het niet te zuipen. Soms maakt me...

    Sluiten